नेपालमा #MeToo: सुझ्नु न बुझ्नु, तुलिगाँडा पुज्नु

(बाँया बाट क्रमश: मिटू, मिथ्री र मिफोर)

पहिला चैं लामो समय हातमा दही जमाएर बसेकोमा हामी क्षमाप्रार्थी छौं।

नमस्कार छ है इष्टमित्रहरु ! सन्चै नाम्रै हुनुला के रे। सन्चो छैन भने चैं यसरी इन्टरनेट खोलेर ताइँ न तुइँका दुईपैसे लेख पढेर नबस्नुहोला। डाक्टरलाई देखाएर ओखति खाएर सुत्नुहोला। अँ, डाक्टर देखाम्दा दाँत, गाला वा आँखा चेक गर्दा हात काम्छ भनेर हात चैं तपैंको छातीमा अड्याएर जाँच गर्ने डाक्टरसँग सतर्क हुनुहोला 😛 वा पेट जाँच्दा छातिसम्म उदाङ्गो बाउन लाएर पेन्टको जीपरतिर कुहिनो घोट्ने डाक्टर्नीहरुसँग पनि सतर्क रहनुस्। कथम्‌कदाचित डाक्टर डाक्टर्नीले त्यस्तो गरिहालेमा #मिटु भन्न नभुल्नुहोला। यति सावधानी गराएपछि आउनुस् आजको बिषयवस्तुतिर अगाडि बढौं।

सन् २००६ मा पहिलोपटक प्रयोगमा आएको तर सन् २०१७ बाट एकाएक पश्चिमि बजारमा उग्र भएको #मिटु अभियान भारत हुँदै नेपालसम्म पनि आइपुगेको छ। पश्चिमाहरुले उत्पादन गरेको कुरा प्रयोग गर्न पनि पहिला भारतलाई नै कुर्नुपर्ने हाम्रो बानी मिटु अभियानमा पनि दोहोरियो। नत्र २०१७ को अक्टोबरदेखि सामाजिक सञ्जालमा छरपष्ट देखिएको, पश्चिमा समाचारहरुमा ‘हट टपिक्स’ बनेको, मैं हुँ भन्नेहरुको समेत धोती खुस्काएको मिटु अभियान नेपाल भित्रिन भारतीय अभिनेता, निर्देशक, पत्रकारहरुमाथि दोष लागुन्जेल कुर्नुपर्थेन। कुनै कुनै कुरा त सिधै पश्चिमाबाट कपि गर्दा नि हुने हो के रे। खैर ! लगभग १ बर्ष लगाएर भएपनि अम्रिकाबाट मिटु नेपाल आइपुगो। यसमा खुशी हुने कि दु:खी भन्नेबारे चैं १२ थरी टीम नै दोधारमा छ। खुशी यसमानेमा कि, अब नेपालका मैं हुँ भन्नेहरु पनि सेक्सुअल हर्‍यासमेन्टमा जाकिने भए भनेर। दु:खी यसमानेमा कि, कतै हामी आफै पनि पो परिएला कि भनेर 😀

अब नेपालमा मिटुकाबारे कुरा गरौं।

जो चोर उसकै ठूलो स्वर

नेपाल र भारतजस्तो पुरुषप्रधान संस्कृति भएको समाज, महिलालाई दबाएर राख्नुलाई पुरुषार्थ ठानिने समाजमा सेक्सुअल्ल हर्‍यासमेन्टमा नपरेका महिला कमै होलान्, अथवा यसलाई यसरी पनि भनौं: नेपालमा महिलालाई यौन दासी ठानेर हर्‍यास् नगरेका ‘नामर्द पुरुष’ भेट्न गाह्रै होला। अब कसैले आफूलाई आफैलाई ‘नामर्द’ घोषणा गर्‍यो भने त हामी रामराम भन्ने त होला। बाटो र चोकमा बसेर छोराले युवती जिस्काएको देखेर बाबुले स्याबासी दिने समाज हो हाम्रो। हाम्रो नेपाल संसारकै अजीब देश हो नि फेरि। यहाँ महिलालाई सबैभन्दा बढी हर्‍यास गरेको पुरुष यस्ता अभियानको अग्रपंक्तिमा देखिन्छन्। ट्विटर, फेसबुकजस्ता सामाजिक सञ्जालमै पनि हेर्नुभए हुन्छ, तपैं हामीले नै सुनेका, अनुभव गरेका वा कतिले त भोगेका पनि होलान्: ‘फलानीलाई यसो गरो रे, अफिसकै लिफ्टमा समात्यो रे, नगरकोट लिएर गयो रे, प्रमोशन गर्दिन्छु भनेर बैंकक लिएर गयो रे’ भनेर सुनिएका मान्छेहरु यतिखेर मिटु अभियान अब शुरु हुनुपर्छ, लुकेका कथा बाहिर आउनुपर्छ भन्दै उफ्रेका भेटाउन सकिन्छ। दुई महिनाजति अघि रौतहटमा हो क्यारे, आफैले एसिड छ्यापेर शंका गर्छन् भनेर अस्पतालमा आफै कुरुवा बसेको घट्ना। कतिपय पुरुषहरु ठ्याक्कै यसै गर्छन् यो मिटु अभियानमा पनि।

आफ्नो कथा दराजमा, अर्काको कथा बजारमा

मिटु अभियान बढ्दै जाँदा देखिँदै गइनेछ, सबैभन्दा धेरैजनाबाट हर्‍यास भएकी महिला चैं आफ्ना हर्‍यासमेन्टका कथा दराजभित्र लुकाएर ‘यस्ता घट्ना बाहिर ल्याउनुपर्छ’ भन्दै अरुलाई उकासिरहेका भेटिन्छन्। अँ, बोल्नुपर्छ। अहिले नबोले कहिले बोल्ने? हामी कहिलेसम्म अन्याय सहने? भनेर एकथरी महिलाहरु बुर्कुसी मारिरहन्छन्। तर उनीहरुले आफूले भोगेको हर्‍यासमेन्टको कथा ज्यान गए खोल्दैनन्। यिनीहरुले भन्ने आफ्ना कथा चैं, आज बाटोमा दुईटा केटाले ‘अोहो, कालो जिन्समा त कस्तो राम्री देखिएकी भनेर हर्‍यास् गर्‍यो’ भन्ने टाइपका हुन्छन्। अरुले हर्‍यासमेन्टको घट्नाबारे भन्दा पिडकको नाम नभनेमा यिनीहरु पीडितलाई उकास्न थाल्छन्: त्यस्ता पिडकको नाम नै लेखुम्, ताकि अरु बचुन्। छक्क पड्ता है, यी आफैले आफ्नो कथा भने भने पिडकको नाम मरे भन्दैनन्। सारै जिद्दि गरेमा, म असुरक्षित हुन्छु भन्नेसम्मका बहाना बनाउँछन्।

जो होचो उसकै मुखमा घोचो

माथि नै लेखियो। नेपाली समाजमा यौनको मामलामा महिलालाई नै दोषी देखिइन्छ। कोही युवतीले मलाई फलानोले यसो गरो भनिन् भने गाउँका महिलादेखि पुरुषसम्म एक मुख लागेर ती युवतीकै विरुद्ध लाग्छन्। सबले एक एक कथा नै शुरु गर्छन्। ‘त्यो केटी नै त्यस्तै छे। मैले अस्ति पल्ला गाउँको खड्काको छोरोसँग चौतारामा देखेकी थिएँ।’ ‘ए त्यो केटी? त्यो त अस्ति केटाहरुसँग डिस्को पनि गएकी थिए रे। चुरोट, रक्सी सब खान्छे। केटी नै त्यस्ती नभै केटाले हिम्मत गर्दैनन् के। खै त, हामीलाई कोही समाउन आएका छैनन् त।’ गाउँ होस् या शहर, यस्ता कुरा सामान्य हुन्। कोही महिलाले हिम्मत गरेर आफूमाथि भएको अत्याचारको घट्ना सुनाउँदा भोग्ने नियति यही हो।

अर्कोलाई सकाउने दाऊ

पाठकहरु कतिले बिर्सिनु भयो कि याद छ? कान्तिपुर दैनिकका पत्रकार विकास थापामाथि लागेको यौन शोषणको मुद्दाका बारेमा? अहिले उनीमाथिको आरोप अदालतले गलत ठहराएको छ। उनले यो मुद्दामा सफाई पाएका छन्। तर याद गरौं त, त्योबेलाको कान्तिपुर ग्रुप विकास थापाविरुद्ध कसरी लागेको थियो? सम्पादकदेखि प्रकाशकसम्म, वरिष्ठ रिपोर्टरदेखि पिउनसम्म, सबै विकास थापालाई यौन दुराचारी बनाउन लागिपरेका थिए। उनका र महिला रिपोर्टरका बीचका ईमेल संवाद भन्दै कथा दिनदिनै आउँथे। तर परिणाम के आयो? उनी निर्दोष साबित भए। कान्तिपुरले उनलाई क्षतिपुर्ति तिर्‍यो। तर उनको इज्जतको फलुदा बनाइदियो। विकास थापामाथि दोष लगाउने रिपोर्टर कहाँ पुगिन् त अहिले? कसैलाई चासै छैन।

ताक परे तिवारी नत्र गोतामे

यो नेपाल हो, नेपालमा हुन्छ, के हुन्छ त भन्दा मौका छोप्ने काम हुन्छ। यस्ता अभियानहरु आउँदा हाम्रोजस्तो समाजमा अर्को डरलाग्दो कुरो चैं ‘ताक परे तिवारी नत्र गोतामे’ भन्ने शैली हो। आफ्नो सर परुन्जेल समझदारी र स्वार्थ पुरा भएपछि जबर्जस्ती भन्ने प्रवृत्ति पनि डरलाग्दो प्रवृत्ति हो। मिटु भनेको के हो? कुन अवस्थामा मिटु हुन्छ? कुन अवस्थामा मिटु हुँदैन भन्ने सामान्य जानकारी नराखि रिसइबी साँध्ने जमात पनि भेटिएलान्। यस्तोमा चैं ब्रेकअप भएका जोडी पहिलो नम्बरमा पर्छन् होला।

मिटु- अ जोक

भारतमा मिटु अभियानले बजार पिटेपछि नेपाली टेलिभिजनका केही शोहरुमा मिटुलाई जोक बनाएको त याद गर्नुभयो होला। अनि जोक बनाउनेमा पुरुषमात्र हैन आफूलाई शिक्षित, पढेका, जानेका भन्ने नायिकाहरु पनि अगाडि नै देखिए। चाहे नेपाल आइडलमा रिमा विश्वकर्मामाथिको जोक होस् वा धमलाको हमलामा रेखा थापाको- उनीहरुले मिटु अभियानलाई फगत एउटा जोक हो। अनुहार नपरेका, आफ्नो पेशामा असफल भएका, काम नपाएका, डलर खेती गर्नेहरुको धन्दा हो भन्ने ठान्छन् यस्ताले मिटुलाई। यी दुईटा घटनालाई हेर्ने हो भने नेपालमा या त मिटुको बारेमा ज्ञान भएका सेलिब्रेटी नै छैनन् या त उनीहरु यो मुभमेन्टलाई साँच्चै नै जोक मात्रै ठान्छन्।

सुझी न बुझी, चम्किन्छ *जी

नेपालीका लागि मिटु सुझ्नु न बुझ्नु टुँडिखेलमा कुद्नु भनेजस्तै भइरहेको छ। मिटु अभियान के हो? कस्तो अवस्थामा मिटु हुन्छ भन्नेसम्मको थोप्पो ज्ञान छैन तर मिटु भन्दै उफ्रिने नि छन् एकथरी। यिनीहरुका लागि ट्विटर, भाइबर, म्यासेन्जर वा एसएमएस डिएम गरेर ‘तिमी राम्री लाग्यो’ भन्यो भने पनि मिटु हुन्छ। तर मिटुको गुदीले भन्छ, कसैको इच्छा विपरित, जबर्जस्ति पछि लागेको लाग्यै गर्नु चैं मिटु हो। कसैलाई यौन प्रस्ताव राख्नु मिटु हैन तर एकपटक ‘नाइँ’ भनिसकेपछि पनि लित्ति कसेर लाग्नु चैं मिटु हो। तर यहाँ त प्रेम प्रस्ताव राखेकै आधारमा पनि मिटु लाइदेलान् भन्ने डर छ।

र, अन्त्यमा, मिटु अभियानको नेपाल च्याप्टरमा मिटुको पहिलो शिकार बनेकामा पुर्व मेयर तथा पुर्व प्रदेश मन्त्री स्थापितप्रति हाम्रो सहानुभूति छ 😏

माथि जे जे लेखिएको भएतापनि अम्रिकी वा बलिउडी वा नेपाली, जहाँको अभियान, कथा हेरे पनि मिटुको पिषक हुन चैं ठूलो र नाम चलेकै मान्छे हुनुपर्ने र,छ। त्यसैले १२ थरी परिवार तपैंहरु सबैलाई ठूलो र असल मान्छे बन्न तर मिटुको पिडक हुनेगरिको ठूलो मान्छे नबन्न हार्दिक चेतावनी दिन चाहन्छ।

श्रीमानको थर लिनेलाई ‘दासी’ देख्ने ‘हिप्पोक्रेट’ हरु !

‘बिहेपछि श्रीमानको थर राख्ने महिला ‘दासी’ हुन्।’ आइतबार सामाजिक सन्जाल ट्विटर र फेसबुकमा एउटा यस्तो महानवाणी प्रसारित भयो। यो भनाइमा अनेकन प्रतिक्रिया आए र सबैजसोले ‘लेखक’लाई सकेजति गाली बके। यो बहशका पक्ष विपक्षमा खासै दमदार तर्क आएनन् तर बहश जारी नै रह्यो। हुनत १२ थरीले यो बिषयमा कलम नचलाएको भए पनि हुन्थ्यो तर १२ थरीको उदेश्य नै १२ सत्ताइस कुरा गर्नेहरुका बंगारामा ताक्नु भएकोले चुप लाग्ने कुरै भएन। बहश अलि सेलाएपछि कलम चलेकोमा क्षमा।

देखे/भोगेकै कुरा हो: केही मान्छेहरु सोसल प्लेटफर्ममा मेरा वरिपरी रहेर बहश होस्, बहशको केन्द्रमा म रहुँ भन्ने रोगबाट ग्रसित छन्। सायद अंग्रेजीमा यसलाई ‘नार्सिसिस्ट’ भन्छन् क्यार। यो रोग यति डरलाग्दो हुन्छ कि यसले त्यो नार्सिस्ट व्यक्ति कति पाखण्डी (हिप्पोक्रेट) छ भन्ने पनि छर्लङ्गै देखाइदिन्छ। ‘दासी’ उपमालाई हामी पाखण्डपनको ज्वलन्त उदाहरणका रुपमा लिन सक्छौं। किन? यसबारेमा नै १२ थरीको यो लेख केन्द्रित रहने छ।

Continue Reading “श्रीमानको थर लिनेलाई ‘दासी’ देख्ने ‘हिप्पोक्रेट’ हरु !”

ओल्बाको अंग्रेजी फरर, हनुमानलाई बास्ना हरर

फोटो साभार: नेसनल हेराल्ड

कहिलेकाहीं १२ थरी हरायो भन्ने गुनासो सुन्न पाइन्छ। तर १२ थरी हराएको हुँदैन। त्यो समुद्रको बालुवामा मुन्टो गाडेर बस्ने लामालामा खुट्टा भएको चरो हुन्छ नि, हो त्यस्तै हो १२ थरी। मरेजस्तो लाग्ला तर जिवितै। हामीले पहिल्यै भनेका छौं, १२ थरी व्यवसायिक रुपमा अघि बढ्न खोजेको ब्लग साइट हैन, न त यो क्लिक बटुलेर विज्ञापन खोज्ने समाचार साइट नै हो। यसमा लेख्नेहरु व्यवसायिक लेखक पनि हैनौं र पत्रकार पनि हैनौं। हामी कहिलेकाहीं महिनौंसम्म समाचार नहेरी, देश, समाजलाई बाल दिएर आफ्नै काममा व्यस्त भइरहेका हुन्छौं। त्यस्तोबेला हामीलाई १२ थरी ब्लग पनि छ है हाम्रो याद समेत हुँदैन। अहिले पनि यस्तै भएको हो। लामो समय हामीबाट कुनै सामाग्री नआएकोमा क्षमा माग्दा पनि हुने हो तर हामी क्षमा माग्दैनौं। किनकी हामी ठूला मान्छे हौं, हामी कसैलाई गन्दैनौं, मान्दैनौं। हामी हुट्टिट्याऊँ हौं, हामीले सगर थामेका छौं। अरु सबै ऐेरे गैरे नत्थु खैरे हुन्। यति भनिसकेपछि पनि यहाँभन्दा अगाडि बढेर पढ्नु भयो भने लप यु डियर ! Continue Reading “ओल्बाको अंग्रेजी फरर, हनुमानलाई बास्ना हरर”

हनुमाने, अनुमाने र जजमाने पत्रकार

पाठकवृन्द, तपाइँहरु हाम्रो नियमित पाठक हनुहुन्छ भने हल्का नाक खुम्च्याइसक्नुभो होला । किनकि थरिथरी पत्रकारबारे हामीले यसअघि नै पनि लेखिसकेका छौं। नपढ्नुभएको भए यी यता छ हजुर लिंक 👉🏼 १२सत्ताइसपत्रकार । “पहिले नै बङगारा झारीसकेका पत्रकारका थोते गिंजामा फेरी किन मुक्का प्रहार त?” भनेर सोध्नुहोला। तर मूल कुरो के हो भने – धाकै सही, पत्रकार भनेका विशेषज्ञ हुन् । तीन त्रिलोक, चौध भुवनका यी ज्ञाता हुन, यिनका बारे जत्ति लेखे नि कमै हुन्छ। अझ भर्खरै सम्पन्न चुनावको बेला सामाजिक सञ्जालमा पत्रकारहरु कट्टु खोलेर नाङ्गै उफ्रिएको देखेपछि यो लेख नलेखिरहन सकिएन। आफ्नो आस्थाको पक्षमा माहोल बनाउन कोही चामल बोकेर निस्किए त कोही कनिका च्यापेर । अब कसको के कति बिक्यो भनेर त हजुरहरुले पनि बिश्लेषण गर्नु भाकै होला। तर पनि एक अर्कालाई सम्मानका साथ खिसिटिउरी गर्न, लठैत भन्न, ख्वामित-सेवक सम्बन्ध पुष्टि गर्न स्वतन्त्र, कटप्पा, हनुमान, रामसेवक, पबनपुत्र जस्ता उपनामहरुको रचना गरियो। यो छिनाझम्टी कस्तो छ भने लँगुरे बाँदर राता बाँदरको झुन्डमा पुग्यो भने राताले सातो खाने, रातो बाँदर एक्लै दुक्लै लँगुरेको बथानमा पुग्यो भने लँगुरेले हियो खस्काउने र दुबैको ग्याङ बराबर भयो भने सामाजिक संजाल कुरुक्षेत्र बन्ने ! यस्ता पत्रकार जसका प्रकार गुलाबका पत्रभन्दा पनि बेसी हुन्छन्, जसका गुणस्तर पनि कारका झै फरारी देखि अल्टोसम्मका हुन्छन, जसको वर्णन गर्न हजार जिब्रो भएका शेषनागलाई पनि हम्मे हुन्छ, यो अकिंचन आज त्यस्ता अलौकिक चौथो अंगका अवयवको बारेमा केही चर्चा गरिँदैछ।

लौ , अब फूलपाति लिनुस्। Continue Reading “हनुमाने, अनुमाने र जजमाने पत्रकार”

बिद्यानास्… यसरी सुन्दर हुनेछ रानीपोखरी

यतिबेला रानीपोखरीको पुनर्निर्माणलाई लिएर ठुलो बहश छेडिएको छ काठमाडौं खाल्डोमा। सिमेन्टको प्रयोग गरेर रानीपोखरीको पुनर्निर्माण गर्नु  मौलिक संस्कृतिमाथि धावाको हो भनि दाबी गरिरहेका छन् केही मान्छेहरु। उता काठमाडौंका मेयर बिद्यासुन्दर शाक्य भने रानीपोखरीलाई आधुनिक पोखरी बनाएर कफी बेच्ने योजना सुनाइरहनुभको छ। यस्तोमा १२ थरीजस्तो जिम्मेवार हावा छेकुवा ब्लग चुपचाप बस्न सुहाउने कुरै भएन। त्यसैले रानीपोखरी पुनर्निर्माण सम्बन्धमा हाम्रो धारणा र योजना के छ भन्नेबारे हामी आज स्पष्ट पार्न चाहान्छौं। अत: आदरणीय पाठकवृन्दलाई कार्यक्रम शुरु गर्नुअघि आआफ्नो स्थानमा सीट बेल्ट वा कम्बर बेल्ट बाँधेर आसनग्रहण गर्नुहुन अनुरोध गर्दछौं। Continue Reading “बिद्यानास्… यसरी सुन्दर हुनेछ रानीपोखरी”

बुढो रुखको बिलौना

हाम्रा श्रद्धेय पाठकहरुमा जदौ, म  बिचरो बुढो रुखको तर्फबाट!

हो, म बिचरो बुढो रुख- १०४ बर्षे जहानियाँ राणा शासनसँग पौँठेजोरी र सिंगौरी खेल्दै, कहिले हाँगा काटिँदै, कहिले ढाड नै गिँडिँदै फेरि उठ्दै, हावा, हुरी र चट्टान खेप्दै आएको म बुढो रुख। बिपी, किसुनजी, गणेशमान, सुवर्णशमसेरहरुले रोपेर उमारेको म रुख। पानी पाएर हल्का पालुवा लाग्न नपाउँदै जरा खनिनुपर्ने नियति भोगेर पनि ठिंग उभिएरहेको म रुख। कहिले महाराजा त कहिले महाराणा, कहिले महाआतंकमा पनि ठिंग उभिएको, हो म बिचरो त्यही बुढो रुख। यस्तो रुखमा अहिले कस्ता कस्ता किराको बास छ भनेर अब चर्चा गरौं है त।

Continue Reading “बुढो रुखको बिलौना”

एक नाथे नारीवाद, दुई नाथे नारीवाद

फोटो सौजन्य: द टेलिग्राफ

पाठकवृन्द, नमस्कार ! हेर्नुस् न चुनावमा भोट माग्न आइपछि हराको हराइ भइयो। प्योर नेता इस्टाइल, भोट माग्यो अनि गायब। क्यारुम् त नि, फुर्सतै भएन दिमागलाई। कुरो के भन्देखुन्लाई, अलि अघि (एक हप्ता भयो?) एउटा अनलाइनमा एउटा ब्लग छापिएको थियो ‘एक नाथे सरला, दुई नाथे वन्दना’ शीर्षकमा। मेरी आमोई नि, त्यो ब्लग छापिएपछि कतिका लंकामा आगो लागेजस्तै भओ। पछि अनलाइनका सम्पादकले माफी मागेर लेखको पत्ता काटे। तर अनेक काण्ड झेलेका, लामो समयदेखि सामाजिक सञ्जालमा आर्टी खेतीमा उच्चतम सफलता हासिल गरेका सम्पादक नारीवादको नाथमा च्यापिए। हाम्रो मुद्दा हो त्यो ब्लगले बजारमा छताछुल्ल पारिदिएको एक नाथे नारीवाद र दुई नाथे लगायत १२ सत्ताइस् नाथे नारीवादको। यसपाली देखिएको नारीवादले के स्पष्ट पार्‍यो भने जति पढे पनि, जति शिक्षित भए पनि पँधेरे गफ र जगल्टा लुछालुछबाट नारीहरु बाहिर निस्किन गाह्रै रहेछ। आखिरमा त्यही पँधेरे बाझाबाझ नै गर्न त किन दु:ख गरेर पढ्न पर्थो र बाबै। लौ त आउनुस् हाम्रो छलफललाई त्यता केन्द्रित गरौं। हातमा फूलपाती लिनुस्।

Continue Reading “एक नाथे नारीवाद, दुई नाथे नारीवाद”

एनसेल दाइ, ट्विटर जीरो फेरि खोल्दिनुस् न… पिलिच् !!!

पाठकवृन्द ! समवेदना छ है हामी सबैलाई!!! छ्याङ्गss मनले नमस्कार भनौं भने मनाँ १२ सत्ताइस् पीरको पोको छ। त्यसैले आज मजाले रुने धोको छ। १२ थरीका पाठक स्मार्ट हुनुन्छ, त्यसैले एनसेलले कसरी हामीमाथि घात गर्‍यो भनेर यहाँ आफ्नो दुईपैसे विद्वता नछाटुम् होला। तर एनसेलले ऐनमौकामा फ्रिको ट्विटर सुविधा हटाएर समाजका कयौं आयाममा कुठाराघात गरेको छ, पलाउन लागेको सृजनात्मकता कुल्चेको छ अनि आँकुला हाल्न लागेको माया प्रेमलाई अनायासै निमोठेको छ। बहुराष्ट्रिय कम्पनीको यो बहुलट्ठी कदमले कतिलाई शहीद बनायो,  के के घाटा गर्‍यो, समाजलाई के हानी गर्‍यो भनि विश्लेषण गर्नु १२ थरीको कर्तव्य हो भन्ठान्छौं हामी। त्यसैले आउनुस्.. एकछिन घाँटी खोल्सिने गरि अरण्यरोदन गरौं…. मन हलुका पारौं ।
Continue Reading “एनसेल दाइ, ट्विटर जीरो फेरि खोल्दिनुस् न… पिलिच् !!!”

आधुनिक जमानाका १२/२७ हनुमान

लामो पुच्छर भएको, रामभक्त हुँ भनेर छाती चिरेरै देखाउन सक्ने, श्रीरामको लागि आफ्नै पुच्छरमा आगो सल्काएर लङ्का जलाउन हिँड्ने बजरङ्गबली हनुमानको कथा त सबैले सुन्नुभएकै होला भानुभक्तिय रामायणमा। आफ्ना प्रात: पुज्यनीय भगवानकालागि ज्यान हत्केलामा राखेर हिँड्ने पुरातनवादी हनुमान। भगवानले भनेपछि भन्नुभयो, त्यो कुनैपनि हालतमा सत्य र पुरा हुनुपर्छ भन्ने ठान्ने त्यस्ता अटल, बहादुर हनुमान- पुराना। तर त्यस्ता बजरंगबली हनुमानलाई पनि पछि पार्दै दिलमा भगवानको निशानी बोकेका आधुनिक हनुमानहरुको जन्म भएको छ यतिबेला। त्यस्ता आधुनिक हनुमानहरुको चर्चा गर्ने जमर्को गर्दैछौं हामी।  हामीले चर्चा गरेका हनुमानहरुमा सबै नसमेटिएका हुनसक्छन्। तपाइँहरुका वरिपरी रहेका अन्य प्रकारका हनुमानहरु भए कमेन्टमा ठोक्दिनुहोला।
Continue Reading “आधुनिक जमानाका १२/२७ हनुमान”

भ्यालेन्टाइन विशेष: गर्लफ्रेण्ड/श्रीमतीलाई खुशी राख्ने १२/२७ उपाय

भ्यालेन्टाइन जस्तो यत्रो १५ दिने महान चाड चलिरहँदा पनि १२ थरी चाहिँ किन चुप? भन्ने प्रश्न धेरै पाठकको मनमा उब्जेको हुनुपर्छ। हेर्नुस् न, हामी परियो घरपरिवारवाला, छोराछोरी भएका मुन्छे, यो भ्यालेन्टाइन र स्यालेन्टाइन भन्दै अब तरुनातरुनी खोजेर पनि भएन। रेष्टुराँको टेबुलमै चुम्माचाटी गरेर बस्ने उमेर छैन, पार्कमा जाम् भने श्रीमतीका माइतीदेखि साथी, इष्टमित्रले भेट्लान् भन्ने डर। मुश्किल छ नि। होटलमा जाम् न त भन्यो, एक त गर्लफ्रेण्ड मान्दिनन्, अर्को त त्यो होटलवालाले कति घण्टाको लागि रुम चाहिने? भनेर सोध्ने प्रश्न साह्रै बिझाउँछ। मन त हामलाई नि हुन्छ नि, चट्ट गर्लफ्रेण्डलाई काखमा सुताएर एउटा हातले उनको कपाल चलाउँदै अर्को हातले… भयो योभन्दा बढी नलेखौं। Continue Reading “भ्यालेन्टाइन विशेष: गर्लफ्रेण्ड/श्रीमतीलाई खुशी राख्ने १२/२७ उपाय”