ए भाइ…. चिया चुरोट ल्याइज त…..

नमस्कार है साsssब्, साsssबनीहरु…. 🙏🏼🙏🏼
खासै लेख्न आउने मान्छे त  होईन आफु, तर १२थरिले ट्वीट गरेर हैरान पारो। ‘कृपया केहि त लेखिदिनुस, हाम्रा स्तम्भकार जति जम्मै आ-आफ्ना स्तम्भ सुम्सुम्याउँदै ठिक्क भए, लेख्ने कुराको खडेरी पर्यो। प्लिज लेखिदिनुस न, बिद्यानास, तपाइँको परिचय गोप्य राखिनेछ’, आदि इत्यादि भनेर धर्नै बसे जस्तो गरे। लौ त नि, भनेर यसो आँटेको हो। ह्रस्व- दीर्घ माग्ने बुढाको दाँतजस्ता छन्, मनलाग्दी उछिट्टिएका। आशय बुझे भैगो नि, थोडी एसइइको परिक्षामा जस्तो अब्बल ग्रेड ल्याउन छ र ! अलिअलि त यी सम्पादक लठुवाले मिलाउलान् नि  भनेर छाड्देको छु ।

अब आफ्नो पुराण मात्र फलाक्न छाडेर अरुको कुरो काटुम है त ।  कुरो के भने नि……….. !!! हुन त कुरो स्वस्थानीमा जस्तो उपनयतु मंगलम बाटै सुरु गर्नहुन्थ्यो, तर यसको जरो त्यति छिमलिसाध्धे छैन। तपाईहरु सबैलाई था भएकै कुरो हो नि, ट्वीटरमा हुने बाझाबाझ र दोहोरीको न जगै अनुमान लाउन सकिन्छ, न गजुरै देखिन्छ। खैर… सिधै ‘कुमार जी आज्ञा गर्नुहुन्छ’ बाट सुरु गर्ने हो भने प्रसंग चाहि हेविवेट सम्पादक-कम-ट्वीटेहरुका हानाहानको हो है।

ठुलाठुला सेता हाउस भएको एउटा मिडिया छ, जुन मेडियाहाउसको नाम हो ‘हान्तिपुर’ । ‘अरे यस्तो नाम त कतै पनि सुनिया छैन, बरु कान्तिपुर होला, यो लेखकले विड तानेर आयो कि क्या हो’  भन्नुहोला । अब हेर्नेस जुन मेडियाका  कर्मचारी, रिपोर्टर, सुपर रिपोर्टर, डुपर रिपोर्टर,  उपर रिपोर्टर, कसैका मुहारमा पनि ‘कान्ति’ हुन्न तेस्तालाई के खान कान्तिपुर भनिराख्नु ? जहाँका सबै सदस्य जैले हानाहानको मुडमा हुन्छन, त्यो मेडियाहाउसलाई हान्तिपुर नभनेर के भन्नु त ?

‘ताक परे तिवारी, नत्र गोतमे’ यसको ट्यागलाईन भन्दा पनि फरक नपर्ला । पानसमा बत्ति बालेर पारस सरकारबाट उद्घाटन गरायो, बहुदलबादी दललाई हान्यो। राजा निम्छरो हुँदै आए, बहुदलबादीसँग मिलेर राजालाई नै ‘फ्लाइङ् किक’ हान्यो । प्रचण्ड उदाए, उसको साईड हिरो बनेर कांग्रेसलाई छिर्के लायो। जसै जसै हतियार क्यान्टोनमेन्टमा थन्किए, माओवादीका नंग्रा झरे, तेसपछि  भुक्का कामरेडहरुलाई भकुर्यो । यो अनन्त शृंखला चलिरहेको छ। हान्तिपुरको हान्ने इतिहास संक्षिप्तमा यतिनै। अहिले यतिखेर घरभित्रकै बात मारम।

गुल्मेली बाहुन परिवार छुट्टिएर गए पनि माडे साउले व्यापार ठिकठिकै गरिरहेकै थिए। राजनैतिक दलसँगको कुम जोडाई, कहिले कुनै चिजको लफडा, कहिले कुनैको, एफ.एम, टिभी, पत्रिका, यता र उता गर्दागर्दा बडे साउ हत्तु भएका थिए। कताकता मात्रै व्यापार हेर्नु ? तब घरको टाँठोबाठो केटो व्यापार सम्हाल्न आयो।

‘हैट, अब यसरि हुन्न बा, नयाँ जमानामा नयाँ तरिका अपनाउन पर्छ’ भनेर केहि वर्षदेखि हेरफेरको मेलो सुरु गर्यो। ‘इन्डियन मिडियाले समाचार बेचेरै त्यत्रो खाईसके, हाम्ले पनि त नेपालीको दिमाग भुट्न परो नि’ भनेर उतैबाट मार्केटिङ -बिशेषज्ञ टोलि झिकायो।

महाबौद्धको २०० रुपैंयाको गन्जीमा, ठमेलमा छापिने रु २५ गोटाको ‘नाईकी’ स्टिकर चप्काएर दरबारमार्गको शो-रुममा २५०० मा बेच्ने टेकनिकजस्तै, कवाडी इस्यु उठाएर बिकाउ समाचार ‘म्यानुफ्याक्चर’ गर्न सिकाउनु उक्त टोलिको काम थियो। यसै बिचमा, यता समाचार ‘बनाउन’ खटि आएका टोलि अलि पुराना भए। भन्या नि राम्रोसंग टेर्न छोडे, कहिले एउटा कम्पनि चहार्छन, कहिले अर्को कम्पनि चहार्छन, ‘वल्ला घरका नरे पल्ला घर सरे’ भन्या झैं।

यस्तो भए’ पार चल्दैन, अब एउटा चम्बु केटो ल्याउन पर्यो, अंग्रेजी फिलिलि भाको, जर्ज बुशकै गाममा बसेर पढेको, भनेर झिल्के केटो ल्याईयो। महिनाको कमाई १० लाख अरे! सम्झंदै भनन्न रिंगटा चल्ने। ए बाबा ठाकुरे ….

(यहाँ उपरान्त त्यो केटाको बारेको फेहरिस्त साम्दे शेर्पाको प्रहसनमा जस्तै क्यासेटको साईड ‘ए’ र ‘बि’ मा रेकर्ड गरिएको छ। इच्छा अनुसार पल्टाई पल्टाई सुन्नु होला)

साईड ‘ए’:

आउने बित्तिकै काफ्ले केटोले पारा ल्याउन थाल्यो। ‘ओप्पा ग्यांगनाम स्टाइल’ मा समाचार जान थाल्यो। कुनैबेला त धडाधड ‘बजफिजीकरण’ नै भएको हो कि भन्ने पनि लाग्थ्यो। अन्त्याँड एकदिन, केटोले भन्दियो- ‘एडिटर इन्टर्न’ मा मान्छे लिन्छौं, आओ। तर पहिलेको जस्तो सम्पादकलाई चिया-चुरोट टक्र्याउन पर्दैन। बकाईदा तालसंग छक्का-पन्जा देखि चक्का-जामसम्मको कुरो लेख्न पाउँछौ। अनि त्यसपछिको इतिवृतान्त सबैमा अवगत नै छ।

टाईमलाईन चलायमान भयो। सबलाई रिस उठ्यो। आफ्नो पालामा ‘इन्टर्न’हरुलाई राम्रै व्यबहार गरेकालाई सह्य भएन। ‘अनलाईक इन द पास्ट’ भनिदिए पछि त यसअघिका जम्मै उस्तै थिए भन्ने पर्यो। मालिकको आदेश सर्वोपरी गरि समाचार लेखेकै हो, नयाँ आउनेलाई पनि छोई-छिटो नगरी पार लगाएकै हो, बेक्कारमा एउटै घानमा हाल्ने? नेपालि पत्रकारितामा खुट्टो हाल्न नपाई ‘मपाई’ सुरु गर्ने? नयाँ जोगी भएर आएँ भन्दैमा खरानी सत्यानाश पार्ने? त्यस्सिमा डाँकु। राजाले शिवरात्रीमा बोलाए भन्दैमा बिहारबाट पशुपति आएर ‘मैं हुँ असली खडेश्वर बाबा’ भन्दै लिङ्ग ठड्याउने? यता, सोझालाई लाटो रिस उठ्यो। उता, बाङ्गालाई बाङ्गो रिस उठ्यो।

अब के ?

साईड ‘बि’

मिडिया हाउसमा कति शोषण भन्ने कुरो जगजाहेर नै छ। कुन सिनियर रिपोर्टरको कति रवाफ छ भनेर थाहा पाउन न्यूजरुम छिर्ने पर्दैन। गेट बाहिरको चिया पसलेले समेत जम्मै नालीबेली लगाईदिन्छ। झिल्के सम्पादकले उल्लेख गरेको चिया-चुरोट त सामान्य हो।

एकदिन (केहि वर्षअघि असार-साउन तिरको ) प्रसंग भन्छु है त । एउटा ‘बिट’ हेर्ने सिनियर जर्साब  (जसरि आर्मीमा तल्लो तहका सिपाहीलाई ठुलाले हेप्छन, पत्रकारितामा पनि उस्तै उस्तै झल्को पाईने भएकोले जर्साब प्रयोग गरेको, वास्तविक जर्नेलसंग यहाँ कुनै साईनो लाग्दैन) पत्रकारलाई टेन्सन भएछ। किन भयो, कसरि भयो, इन्टर्न बिचरोलाई मेसो भएन। न्युजरुम दुई फन्का लगाए, कम्प्युटरको किर्बोर्ड ड्याङ्ग ड्याङ्ग हाने, एकछिनमा कम्प्युटर ठाँडो गतिलो भएन भन्दै ‘आईटि’को मान्छेलाई खबर गरे (इन्टर्नलाई गर्न लगाए)। अनि  ‘ल भाइ, मिठो सुर्ती बना’ भन्ने हुकुम बस्के । चुनाको लाम्चो प्लास्टिक निचोरियो, सुर्ती मोलियो। यहाँसम्म केहि भएन, यार दोस्तीमा चल्छ यति। सिनियर सरले सुर्ती मुखमा हाल्नुभो। हाल्नेबित्तिकै अत्तालिंदै ओठबाट हातले निकालेर सुर्तीको लुँडो इन्टर्न भाइको हातमा पर्नेगरि फाल्दिनुभयो। ‘मुला, चुना कति हाल्नपर्छ, जान्दैनस? जा भाग, तँ मुलाले पत्रकारिता गरेर खान्नस।

‘चिया चुरोट मगाउने, जाँड पार्टीमा गएको बेला बाईकमा घर छोडिदिने, सुर्ती मोलेर टक्र्याउने, आदि इत्यादि (केटा) इन्टर्नको ‘बेसिक’ जब डिस्क्रिप्सनमै राख्दे हुन्छ।

अब (केटि) इन्टर्नको अर्को फेहरिस्त छ। पर्सनल फोन नम्बर सुरुमै टक्र्याउन पर्ने (नत्र अबिश्वास गरेको हुने)। ‘स्टोरी’ को सिलसिलामा न्युजरुममा भन्दा बाहिरको रेस्टुरेन्टमा समय ज्यादा बिताउनु पर्ने (नत्र स्टोरीमा ‘सिरियसनेस’ नदेखाएको हुने)। बेलुका ९-१० बजेपछि पनि ‘गुड नाईट, हाउ आर यु फ़िलिङ्ग, तिम्रो फेवरेट लभसङ कुन हो, आदि इत्यादिको रिप्लाई गर्नुपर्ने (नत्र सिनियरलाई डिसरेस्पेक्ट गरेको हुने)। ‘फलानो एनजियो/संस्थाको डिनर प्रोग्राम छ फलानो ठाउँमा (नगरकोट/धुलिखेल/यस्तै यस्तै रोमान्टिक डेस्टिनेसन), स्पेसल पास अफर भएको छ, जाने हो?’ भन्दा उत्तर ‘यस सर, माई प्लेजर’ हुनुपर्ने (नत्र उसको इन्टर्नशिप सकेर त्यहि संस्थामा जागिर खाने सपना ठाउँका ठाउँ शिबखुलित् हुने)। यस्ता लिस्ट लामो हुन्छ। सबलाई थाहा छ । बस, कसैले मुख फोरेर अगाडी उत्रीदैन।

यस्तो राम्रो अच्छा अवसरहरु मिलिहरेको बेलामा त्यो नयाँ ठिटो आएर यस्सै हिरो हुन खोज्छ बा ! यहाँको सिस्टम इन्जोय गर्नुछैन, बुझ्नु न सुध्नु, टुँडिखेलमा कुद्नु !

माथि उल्लेखित प्रसंगहरु सबै वास्तविक जीवनसंग मेल खाने घटनाहरु मात्रै हुन्, पढेर कसैलाई ‘आफ्नो बेला’ सम्झिएर ज्यानमा काँडा उम्रिए, हामी जिम्मेवार हुने छैनौं।

श्रीमानको थर लिनेलाई ‘दासी’ देख्ने ‘हिप्पोक्रेट’ हरु !

‘बिहेपछि श्रीमानको थर राख्ने महिला ‘दासी’ हुन्।’ आइतबार सामाजिक सन्जाल ट्विटर र फेसबुकमा एउटा यस्तो महानवाणी प्रसारित भयो। यो भनाइमा अनेकन प्रतिक्रिया आए र सबैजसोले ‘लेखक’लाई सकेजति गाली बके। यो बहशका पक्ष विपक्षमा खासै दमदार तर्क आएनन् तर बहश जारी नै रह्यो। हुनत १२ थरीले यो बिषयमा कलम नचलाएको भए पनि हुन्थ्यो तर १२ थरीको उदेश्य नै १२ सत्ताइस कुरा गर्नेहरुका बंगारामा ताक्नु भएकोले चुप लाग्ने कुरै भएन। बहश अलि सेलाएपछि कलम चलेकोमा क्षमा।

देखे/भोगेकै कुरा हो: केही मान्छेहरु सोसल प्लेटफर्ममा मेरा वरिपरी रहेर बहश होस्, बहशको केन्द्रमा म रहुँ भन्ने रोगबाट ग्रसित छन्। सायद अंग्रेजीमा यसलाई ‘नार्सिसिस्ट’ भन्छन् क्यार। यो रोग यति डरलाग्दो हुन्छ कि यसले त्यो नार्सिस्ट व्यक्ति कति पाखण्डी (हिप्पोक्रेट) छ भन्ने पनि छर्लङ्गै देखाइदिन्छ। ‘दासी’ उपमालाई हामी पाखण्डपनको ज्वलन्त उदाहरणका रुपमा लिन सक्छौं। किन? यसबारेमा नै १२ थरीको यो लेख केन्द्रित रहने छ।

Continue Reading “श्रीमानको थर लिनेलाई ‘दासी’ देख्ने ‘हिप्पोक्रेट’ हरु !”

पढाइ लेखाइ के काम, हलो जोत्यो खायो माम् !

१२ सत्ताइस चेतावनी: यो लेख धेरै किताब नपढ्न र किताब पढ्नु रोग हो भन्ने प्रमाणित गर्न लेखिएको हो। तपाइँलाई पढ्नु र किताब मात्र संसार हो भन्ने लाग्छ भने ‘गेट आउट फ्रम हेयर।’ यति भनिसकेपछि पनि कथम् कदाचित यो लेख पुरै पढेर तपाइँले पढ्न छोड्नु भने त्यसको जिम्मेवार हामी हुने छैनौं। Continue Reading “पढाइ लेखाइ के काम, हलो जोत्यो खायो माम् !”

म *जी मर्द

अब शिर्षकमा नै तारो राखेर लेखेर शुरु गरेपछि अब लेख कस्तो होला भनेर त सोच्नै पर्दैन होला नि है। लेख नि के भन्नु, आलेख नि के भन्नु, टिप्पणी नि के भन्नु, खासमा यसलाई मेरो आफ्नै मर्दाङ्गीको महिमा गान भनेर भन्दा हुन्छ। हजुरहरुले यस्तो मुजी नि मर्द हुन्छन भन्नुभयो भने मेरालागि हजुर जति नजाति अरु कोही हुन्न। उस्तै परे मैले हजुरलाई उ गर्दिन बेर लाउदिनँ। सबैभन्दा पहिला म कसरी मर्द हुँ भनेर भन्न चाहन्छु।

म बिहान माइक्रो चढेर अफिस जान्छु। माइक्रो चढ्ने बेला त्यो माइक्रोमा युवती, महिला छन् कि छैनन् हेर्छु; छन् भने चढ्छु, छैनन् भने चढ्दिनँ। माइक्रोमा चढेपछि सबैभन्दा पहिला त्यहाँ भएकी पोटिली खोज्छु र उस्को नजिकमा पुग्छु। अनि बाँकी काम माईक्रोले गर्दिहाल्छ। मेरो मर्दाङ्गी उस्को शरीरमा टाँसिने गरी उभिन्छु, हल्लाउने घर्षण गराउने काम त माइक्रोले गर्दिहाल्छ। यसमा मलाई कुनै युवती वा महिलाले आँखा तरे ‘ए भाइ, बाटो हेरेर चलाउन’ भनेर उस्तै परे माइक्रो चालकलाई गाली गर्न पनि भ्याउँछु तर मनमनै भनिरहेको हुन्छु, ‘खाल्डो खाल्डो खोजेर माइक्रो कुदा मुला।’ बेलाबेला यसो झक्काल झुक्कलमा हात कहिले नितम्ब तिर त कहिले छाती तिर लम्काउँछु। बाटोलाई दोष दिदै मेरो मर्दाङ्गीको दुनो सोझ्याउँछु। यस्तो खुबिवान मान्छे भएसी म मर्द भइनँ त?

Continue Reading “म *जी मर्द”

एक नाथे नारीवाद, दुई नाथे नारीवाद

फोटो सौजन्य: द टेलिग्राफ

पाठकवृन्द, नमस्कार ! हेर्नुस् न चुनावमा भोट माग्न आइपछि हराको हराइ भइयो। प्योर नेता इस्टाइल, भोट माग्यो अनि गायब। क्यारुम् त नि, फुर्सतै भएन दिमागलाई। कुरो के भन्देखुन्लाई, अलि अघि (एक हप्ता भयो?) एउटा अनलाइनमा एउटा ब्लग छापिएको थियो ‘एक नाथे सरला, दुई नाथे वन्दना’ शीर्षकमा। मेरी आमोई नि, त्यो ब्लग छापिएपछि कतिका लंकामा आगो लागेजस्तै भओ। पछि अनलाइनका सम्पादकले माफी मागेर लेखको पत्ता काटे। तर अनेक काण्ड झेलेका, लामो समयदेखि सामाजिक सञ्जालमा आर्टी खेतीमा उच्चतम सफलता हासिल गरेका सम्पादक नारीवादको नाथमा च्यापिए। हाम्रो मुद्दा हो त्यो ब्लगले बजारमा छताछुल्ल पारिदिएको एक नाथे नारीवाद र दुई नाथे लगायत १२ सत्ताइस् नाथे नारीवादको। यसपाली देखिएको नारीवादले के स्पष्ट पार्‍यो भने जति पढे पनि, जति शिक्षित भए पनि पँधेरे गफ र जगल्टा लुछालुछबाट नारीहरु बाहिर निस्किन गाह्रै रहेछ। आखिरमा त्यही पँधेरे बाझाबाझ नै गर्न त किन दु:ख गरेर पढ्न पर्थो र बाबै। लौ त आउनुस् हाम्रो छलफललाई त्यता केन्द्रित गरौं। हातमा फूलपाती लिनुस्।

Continue Reading “एक नाथे नारीवाद, दुई नाथे नारीवाद”

बाह्र सत्ताईस नातो

उसो त म लेखनीमा त्यति  ढंग पुग्नी मान्छे हैन । हैन मात्रै नभनम्, हुँदै होइन । परिक्षामा तीन घण्टा लेख्न पर्दा आत्तिएर ६ पटक पिसाब फेर्न निस्कन पर्ने प्राणी मै हुँ। यति लेखिसकेपछि मलाई त चिन्नु भयो होला क्यारे। नचिने बालै फरर।

अब मुख्य मुद्धामा आम्। चुरो कुरो के त भन्दा भुईफुट्टा नेपालीले अमेरिकाको चुनाव गरेर पनि भ्याए, जीतको मुखैमा पुगेकी बिचरी हिलारीलाई पनौति लगाइदिएर भए पनि ट्रम्प दा’ आँच्या डोनाल्ड ट्रम्पलाई जिताई छोडे।

-ओई के बकवास सुनाईरा’ ? यहि हो मुख्य कुरा ?

-पख्नुस् न पख्नुस् । कति हतारो हो ? त्यति हतारो नै भएका भए तपाँईले १२ थरी खोल्नु नै हुन्थेन होला, कि कसो ?

– ह्या यस्ता मुलाको कुरा कसले सुनोस् ?

– ल ल म चुरो कुरो मा आएँ के बन्द नगर्नुस् न ।

सुन्नोस्….. कुरो के त भन्दा टट्टु नेपालीको एउटा नराम्रो बानी – नाता नलाई नहुनी ! र, अर्को त्यस्तै पाकेको फर्सी कुहिए जस्तो बानी – “नाता नलाई बोल्न आउन्न कि के  हो? ” भन्नी । आम्नोस् नेपालीले लगाउनी १२-२७ नातोको चर्चा गरौँ । Continue Reading “बाह्र सत्ताईस नातो”

१२-२७ टुइटेनी

हेल्लो साथीहरू। हेल्लो भन्नलाई हात लगेर कानमा जोडनुस्, फोन उठाएको एक्टिङ् गरे झैं। हो! ल ठिक छ। अब मुल मुद्दातिर लागम् है त। मुद्दातिर लाग्नु पहिला हल्का पृष्ठभूमि बनाउँ है त।

tweet

१२ थरी आएदेखि हजारौं किसिमका त नभनौं, तर बाइस-चौबीस थरीका बाह्रसत्ताइस कुराहरू मैदानमा आइसके। धेरै जसो टुइटर जगतको सेरोफेरोमा। कुनै इन्जिनियरको उछित्तो काढेर, कुनै डाक्टरको पर्दाफाश गरेर, लोग्नेस्वास्नीका गनगन, टुइटेको गन्थन- शायदै केही छुटेको होला १२ थरीले पेश गर्न बाँकी। तर होइन, एउटा शिर्षक अझै गोधुलीतिरै छ। कसैले छुन नसकेको टपिक यो हो। हतपत्त कसैले आँट गर्न नसक्ने टपिक (तब त म जस्तो साहसी मान्छेले आँट्या, तर छद्मनाममा)। कसैले लेखिहाले पनि ‘विषयवस्तु’ ले थाहा पाउलान् कि भन्ने डरले पन्ना च्यातेर चपाउँछन्, कि त ल्यापटप नै पानीमा फ्याल्छन्। हो, सही ठम्याउनु भयो- आजको शीर्षक हो बाह्र सत्ताइस टुइटेनी! नठम्याउनु पनि कसोरी, शीर्षक नै त्यही भएपछि, हैन त?

ल मिलेर बस्नुस्, अलि पछाडि सर्नुस्, आँखा च्यातेर पढ्नुस्।
Continue Reading “१२-२७ टुइटेनी”

डिजिटल डिक्सनेरी, परियो तिरिमिरी

आधुनिकता सँगसँगै धेरै कुरा साना र छोटा हुँदै गइरहेका छन् । चाहे त्यो युवतीहरूले लगाउने पहिरन होस् , चाहे आजकालको युवापुस्ताले प्रयोग गर्ने संवाद। आमालाई ममी हुँदै मम्, बुवालाई ड्याडी हुँदै ड्याड र दाजु/भाइलाई ब्रोदर हुँदै ब्रो !

१२ थरी टिमका एक जना टिप्पणीकार एकदिन मर्निङ वाकमा जाँदा एक जना साथीले वहाँलाई कुनै युवतीले मोबाइलमा लेखेको संवाद देखाएछन् । TTYL लेखेको कुरो नबुझेर उनी बिलखबन्दमा परेका रहेछन् । अधबैंसे उनी फेसबुकमा छिरेर क्याम्पस् पढ्ने षोडशीहरुलाई घाँस हाल्न माहिर रहेछन् । तर कुरा गर्दा गर्दै अचानक केटीले Talk To You Later को सर्ट फर्म TTYL लेख्दा Tero Tauko You Liar लेखेकी हो कि,  पातकी बुढो पो भन्या हो कि, वा ‘पख मेडमलाई भन्दिन्छु’ पो भनि कि भनेर अधैर्य पो भएका रहेछन्। टिप्पणीकार जर्जले त्यति कुरो बुझाउँदा उनलाई बुद्धत्व प्राप्त भए झैं भएछ, टाउकोबाट पहाडै हटाए झैं आनन्द आएछ। त्यही मर्निङ वाक गुरुपमा यो कुरा चर्चा हुँदा त प्राय: सबैलाई यही समस्या रेहको बुझियो। र, १२ थरीको सोसियल रेपस्पोन्सिबिलिटी अभियान अन्तर्गत हाल सामाजिक सञ्जालमा प्रयोग हुने स्ल्याङ, एक्रोनिम (सटकट् क्या ! ) र नानाभाँति इमोजीको बारेमा यहाँ चर्चा गरिँदैछ ।

people-using-cellphones

Continue Reading “डिजिटल डिक्सनेरी, परियो तिरिमिरी”

कनकमणि भर्सेस लोकमान कि राणा भर्सेस शाह

sc

अहिलेको ‘हट केक’ अर्थात् अख्तियारले साझाका अध्यक्षका रुपमा कनकमणि दीक्षितलाई पक्राउ गरेर अनुसन्धान थालेको बिषय। यसमा स्पस्ट दुई धार देखिएको छ बजारमा- एकथरी अख्तियारले ठीक गर्‍यो भनिरहेका छन्। उनीहरुको तर्क छ, अख्तियारले जोसुकैमाथि अनुसन्धान गर्न पाउँछ। यो वर्गमा माओवादी र दीक्षित विरोधीहरु पर्छन्। अर्काथरी छन्, जो कनकमणिमाथिको अनुसन्धान गैरकानुनी, अख्तियार प्रमुखको बदलाको भावना भनिरहेका छन् र यो वर्गमा खासगरी वरिष्ठ मिडियाकर्मीदेखि आफूलाई लोकतन्त्रका हिमायती ठान्नेहरुको लाइन छ। यस्तोमा १२ थरी मात्रै चुप बस्ने कुरा पनि भएन। १२ थरीलाई लाग्छ, यो बिषय अख्तियार र साझाका अध्यक्षको बीचको बिषय नै होइन, यो त राणा र शाहबीचको द्वन्द्व हो, जुन पुस्तौंदेखि चलिरहेको छ। आउनुस् अख्तियार र कनकमणिको जुहारीलाई १२ सत्ताइस् विश्लेषण गरौं।

Continue Reading “कनकमणि भर्सेस लोकमान कि राणा भर्सेस शाह”

विशेष सम्पादकीय: असुहाउँदो टिप्पणि

१२ थरी रुन्चे कथामा विश्वास गर्दैन। हामीले पटकपटक भनेका छौं, हामी समाजमा रहेका आडम्बरी प्रवृत्ति र त्यस्ता प्रवृत्तिका मतियारहरुको बंगारा झार्नकै लागि स्थापित भएका हौँ। हामीले सकेसम्म व्यक्तिभन्दा प्रवृत्तिमा जोड दिँदै पनि आइरहेका छौं। यो पोस्ट १२ थरीका बारेमा रहेका केही भ्रम चिर्न र केही मुद्दाहरुमा आफ्ना धारणा राख्नका लागि लेखिएको हो। १२ थरी पाठकहरुलाई हाम्रा लेखहरुमा हाँस्य र व्यंग्यको समिश्रण पस्किन चाहन्छ र त्यो व्यंग्य आडम्बरीहरुको मुटुमा बिझोस् भन्ने पनि चाहन्छ। तर यो लेख केही गम्भीर प्रकृतिको हुन गएमा हामीलाई क्षमा गरिदिनुहोला।यो लेखको शीर्षक ‘असुहाउँदो टिप्पणि’ राख्नुको कारण पनि त्यही हो।

Continue Reading “विशेष सम्पादकीय: असुहाउँदो टिप्पणि”